Granna po raz kolejny wręcza nam prawdziwy hit. Tematyka może troszkę infantylna - bo jak tu brać na poważnie pingwiny, które skaczą po krach i łapią ryby? Sama rozgrywka to jednak mistrzostwo świata?

Wiem, że to podejrzane, iż o każdej (no, prawie) grze piszę w samych superlatywach. Nic na to nie poradzę, ale trafiają do mnie naprawdę dobre tytuły. Hej! To moja ryba! jest bardzo fajną grą logiczną i ma banalnie proste zasady. Poruszamy się pingwinami w linii prostej, po przylegających do siebie krach, o dowolną liczbę pól. Nie wolno nam przeskakiwać ani przechodzić przez zajęte pola. Po wykonaniu ruchu zabieramy kafelek, z którego startowaliśmy, do naszej puli. Na każdym kartoniku są narysowane ryby, te zaś sumujemy pod koniec. Zwycięzcą zostaje osoba, której udało się zebrać najwięcej punktów. W przypadku remisu o wygranej decyduje większa liczba kafelków.
Jak widać, reguły do trudnych nie należą. Nie znaczy to jednak, że i rozgrywka jest łatwa i przyjemna. Odpowiednie rozstawienie pingwinów na starcie i walka o większe łowiska (tak, by przeciwnik nie zgarnął co lepszych kąsków) to nie lada wyzwanie.



Kry, po których się poruszamy, są sześciokątne. Wydawać by się mogło, że dysponujemy wieloma możliwościami ruchu, szczególnie że nie ogranicza nas liczba pól, o jakie możemy się przesuwać. Niestety, już po kilku turach na planszy powstają "dziury", a drogę blokują inne pingwiny. Wtedy musimy zacząć mocno kombinować i starać się przewidzieć sytuację kilka ruchów do przodu. Ów tytuł nie jest nastawiony na kooperację między graczami, a słowo "litość" już na początku rozgrywki warto skreślić ze słownika.




O ile do samej rozgrywki nie mam żadnych zarzutów - ciekawie gra się zarówno w gronie dwóch, jak i czterech osób - o tyle przygotowanie okazuje się troszkę uciążliwe. Układanie sześciokątnych kafelków tak, aby stworzyły planszę, zajmuje nieco czasu. Musimy również pilnować, żeby kry zawierające większą liczbę ryb nie leżały obok siebie. Ta "przerwa techniczna" jest szczególnie irytująca dla osób, które znają już zasady i chciałyby jak najszybciej przystąpić do następnej partyjki.





Kolejną rzecz, do której można się przyczepić, stanowi pudełko. Jak na mój gust, co najmniej trzy razy za duże. Ową produkcję można było spokojnie wypuścić w mniejszym i poręczniejszym opakowaniu. Z drugiej strony, rozumiem wydawcę - ciężko wytłumaczyć klientowi, dlaczego takie malutkie pudełeczko kosztuje 60zł. Sądzę, że Hej! To moja ryba! warta jest swej ceny.




Na koniec zostawiłem sobie opisanie bohaterów naszych zmagań - pingwinów. Małe, przebiegłe istoty z wrednym uśmieszkiem idealnie oddają charakter tej gry! Zapomnijcie o przyjaźni, lojalności, współpracy. Liczą się tylko grube ryby!