XVI-wieczna Japonia przeniesiona w ciekawy sposób na planszę. Shogun to jedna z najfajniejszych gier, w jakie grałem. Świetnie wykonana, z mnóstwem elementów, oryginalnym rozwiązaniem walki, ciekawymi zasadami – można tak wymieniać długo… Wart jest swojej ceny.
Kiedy zastanawiałem się, jak napisać tę recenzję, zadzwonił do mnie znajomy. Człowiek, który widzi wszędzie problemy i narzeka praktycznie na wszystko. Postanowiłem popuścić wodze fantazji i opisać Shoguna widzianego oczyma wiecznego malkontenta.
Zacznijmy od pudełka – ciężkie, duże... Gdzie to wszystko przechowywać? Elementów tyle, że pokrywa się nie domyka – na co komu takie grube kartony? A w środku? Niby wypraska jest, a i tak tych 400-tu drewnianych elementów nie ma jak rozsądnie podzielić. Plansza jest olbrzymia. Czy oni myślą, że każdy ma Bóg wie jak wielki stół? A rozmiar kart? Porażka! Mikroskopijne! Musiałem ciąć standardowe koszulki, by pasowały do tych kart w rozmiarze xs.
Czemu Shoguna przeznaczono dla trzech - pięciu osób? Czy oni nie wiedzą, że czasami nie ma jak zebrać kompletu do gry? Gdy w rozgrywce uczestniczy mniej graczy, część prowincji nie zostaje wzięta pod uwagę – to co za problem wyłączyć ich więcej, by bawić się mogły dwie osoby? Szczególnie, że plansza jest dwustronna – mamy dwie mapy.
A już totalna porażka to ta wieża do rozstrzygania wyniku starć! Kto to wymyślił? Bierzemy sześcianki walczących i wrzucamy do wieży. Podlicza się te, które wypadną. Których kostek jest więcej – ci wygrywają. Oczywiście, żeby trochę urozmaicić zabawę, część konstrukcji stanowią półeczki, na których zatrzymują się kostki. Mamy więc szansę, że przy następnym pojedynku wypadną nam ze wnętrza również one, zmieniając wynik starcia. Losowe jak diabli – i niby ma to uatrakcyjnić rozgrywkę? Szczególnie, jak moja armia miała przewagę 2:1 i została zmieciona ze stołu, bo większość kostek została w wieży, a przeciwnik dostał wsparcie dzięki tym, co wcześniej tam utknęły. To było nieuczciwe i pozbawiło mnie zwycięstwa!
Oczywiście nie zgadniecie, co stanowi cel gry. Bo kto może się domyślać, że chodzi o to, by po zakończeniu rozgrywki posiadać jak najwięcej punktów? Dostajemy je za kontrolowanie jak największej ilości prowincji, a także za zamki, świątynie i teatry. Bardzo oryginalne…
A sama rozgrywka? Przecież tu trzeba ciągle myśleć i kombinować. W każdej prowincji dano nam wykonać tylko jedną akcję. A mamy ich dziesięć rożnych. I to nie powtarzających się! No, może oprócz walki – gdyż tę możemy przeprowadzić dwa razy w ciągu tury. Czy wyobrażacie sobie, jak trzeba wszystko ogarniać? Jedna akcja – jedna prowincja. A przecież gry mają sprawiać przyjemność, a nie powodować eksplozję mózgu od nadmiaru myślenia.
Naturalnie autorzy nie ułatwiają nam zabawy, bo jeśli chcemy zebrać ryż lub pieniądze z prowincji, może wybuchnąć bunt. A jak tu obyć się bez ryżu w czasie zimy (tury dzielą się na pory roku)? Jeżeli nie zapewnimy odpowiedniej jego ilości, to wybuchnie nam powstanie. A pieniądze? Przecież są niezbędne, jeśli chcemy budować armię lub stawiać jakieś budynki w prowincjach. Stanowczo za dużo czynników trzeba uwzględniać przy planowaniu poczynań w ciągu tury.
No dobrze, zostawmy w spokoju Pana Marudę. W Shogunie można się doszukiwać wad, narzekać na losowość, na niektóre zasady. Ale taka ona jest! Ma w sobie coś, co nie pozwala oderwać się od planszy, a każda potyczka wzbudza wiele emocji…