Na początku było Coloretto – gra karciana, która niczym brzydkie kaczątko, troszkę odstraszające swoim wyglądem, okazała się pięknym łabędziem. Czarnobiałe rewersy kart, jeden kameleon umieszczony na różnokolorowych tłach... nie wyglądało to zbyt efektownie. Jako człowiek wychowany na pięknych ilustracjach z Magic the Gathering, byłem rozczarowany. Pocieszał jedynie fakt, że karty zostały wykonane porządnie.
Jednak już po pierwszej rozgrywce przestałem zauważać te drobne wady. Gra wciąga, a karty, które wydawały się brzydkie, są niesamowicie praktyczne.
Podczas rozgrywki staramy się zebrać jak najwięcej kart w trzech wybranych przez nas kolorach. Musimy unikać dołączania do kolekcji kolejnych kolorów, bo będziemy za nie karani ujemnymi punktami.
Podczas swojej tury możemy wykonać dwie akcje. Dociągnąć kartę i dołożyć ją do rzędów na stole lub zabrać istniejący już rząd i dołączyć go do zebranych przez nas kart.
I tutaj zaczynają się schody. Musimy kombinować – albo zabieramy to, co już znajduje się na stole, wychodząc z założenia, że lepiej wziąć mniej, ale w pasujących nam kolorach, albo dokładamy dalej, aż w rzędzie uzbiera się maksymalna liczba trzech kart. Przy odrobinie szczęścia zbierzemy trzy karty, z których będziemy zadowoleni, inaczej pożałujemy naszej skłonności do ryzyka... Można również psuć szyki przeciwnikowi i dokładać karty tak, aby namieszać w upatrzonym przez niego rzędzie. Przednia zabawa!
Ekipa, z którą gram, przyjęła Coloretto z dużym entuzjazmem, bo im większe możliwości podkładania świni i wznoszenia się na wyżyny złośliwości, tym bardziej gra im się podoba. Proste zasady i szybka emocjonująca rozgrywka spowodowały, że ostatnio często sięgamy po Coloretto.
W kolekcjonowanie kameleonów może bawić się do pięciu graczy. Należy wspomnieć, że w pudełku są także zasady dla dwóch graczy. Niestety, nie przetłumaczono ich na język polski.