Zooloretto, które otrzymało nagrodę Gra Roku 2007 w Niemczech, było pierwszą grą z całej trójki, jaką wzięliśmy w obroty. Ładnie, solidnie wykonana, z dodatkowymi drewnianymi elementami... Jednak sama rozgrywka nas rozczarowała. Myśleliśmy, że niedokładnie przeczytaliśmy zasady. Następna gra i znów porażka. Zniechęceni odstawiliśmy ją na półkę. Kilka dni później, po wieczorze spędzonym na Coloretto, znowu w nią zagraliśmy. I nagle wszystko stało się jasne – po prostu nie odkryliśmy całego jej potencjału. Dlatego też następne kilka godzin spędziliśmy wcielając się we właścicieli ogrodu zoologicznego.
Pierwowzorami Zooloretto są karcianki. Gra została troszkę zmodyfikowana. Zamiast kolorów gromadzimy gatunki zwierząt. Zamiast rzędów z określoną ilością kart, które musimy uzbierać (Amazonas), mamy wybiegi z wyznaczoną ilością miejsc. Punkty zbieramy za zwierzęta obecne na wybiegach. Punktowane są zarówno pełne, jak i niepełne wybiegi. Opłaca się również inwestować w budki z jedzeniem, bo dzięki nim też zdobywamy punkty.
Naszych mieszkańców ZOO zdobywamy podobnie jak w Coloretto. Losowo wybrane kafelki dokładamy na drewniane „ciężarówki”, które zastąpiły rzędy z poprzednich gier. Możemy zapełnić „ciężarówkę” całkowicie lub zabrać ją tylko częściowo załadowaną. Wszystko zależy od naszej skłonności do ryzyka, taktyki gry lub chęci „dowalenia” przeciwnikowi. Żaden szanujący się hodowca zwierząt nie lubi, jak jego koncepcja hodowlana bierze w łeb, bo ktoś podłożył mu świnię, a wraz z nią kilka innych gatunków zwierząt, dla których nie ma miejsca na wybiegu i które należy natychmiast ukryć w bunkrze. Za „nadprogramowe” zwierzęta z bunkra dostaniemy ujemne punkty. Obciążą nas również za przechowywane tam, niewykorzystane budki z hot-dogami.
Nowość względem poprzedniczek stanowi wprowadzenie monet, za które możemy sprzedać zwierzęta z bunkra, kupić je od innego gracza lub ewentualnie zamienić miejscami we własnym ogrodzie zoologicznym.
Dodano także zasadę mówiącą, że za każdą płodną parę zwierząt na wybiegu dostajemy extra malucha, który zasiedla wolne miejsce na wybiegu.
Reasumując: mimo początkowej niechęci polubiliśmy tę grę. By czerpać przyjemność z rozgrywki, trzeba po prostu troszkę pograć. Po kilku razach poznamy grę na tyle dobrze, iż każda kolejna partia stanie się wyzwaniem dla naszych szarych komórek. Poza tym uważam, że jest to idealna gra rodzinna. Bez przemocy, o atrakcyjnej dla młodszych tematyce, a starszym graczom dająca możliwość niezłego kombinowania. Rozgrywka nie trwa zbyt długo, więc poświęcamy czas kilku partiom bez większego znużenia.
Do minusów można zaliczyć fakt, iż przy sztucznym świetle i większym stole nie widać dokładnie, jakie zwierzaki posiada przeciwnik, gdyż kilka gatunków jest utrzymanych w podobnych barwach. Duży minus należy się także za wnętrze pudełka. Jedna kartonowa wypraska, w której wszystko wrzuca się do jednej przegródki, utrudnia przygotowania do gry. Najprostszym rozwiązaniem jest odwrócenie jej na drugą stronę, dzięki czemu otrzymamy miejsce na żetony i drugie na drewniane elementy. Działając w ten sposób, zyskujemy pewność, iż kartonowe żetony się nie zniszczą, a i przygotowanie gry przebiegnie sprawniej.