Czasami ekscytujący pomysł zyskuje nienajlepszą realizację. Tak wyszło, niestety, i tym razem. Rise of the Argonauts nie jest złe, ale mogło być hitem...
Grecka mitologia dostarcza niezliczoną ilość wątków i tematów, które można zaimplementować w grze. Aż dziw bierze, że nie była zbyt często eksploatowana przez twórców. Rise of the Argonauts to produkcja w pełni zanurzona w nektarze boskiego Olimpu. I choć równie udanej fabuły, barwnych, a do tego znanych z kart ksiąg postaci i ekscytujących walk niejeden tytuł może jej pozazdrościć, autorzy nie ustrzegli się przed paroma irytującymi błędami. Sprawiają one niestety, że zamiast zatopić się w mityczną chwałę po same uszy, często zaczynamy poziewywać.



NIE OD RAZU ARGO ZBUDOWANO
Historia nawiązuje do mitu o Jazonie, Argonautach i wyprawie po Złote Runo, ale wyłącznie z nazwy. Odradzamy uczyć się z Rise of the Argonauts mitologii, albowiem twórcy dowolnie mieszają fakty i zmieniają znane opowieści (Jazon zabijający Meduzę?!). To jednak nie zarzut - wiadomo przecież, że mamy do czynienia z grą, a nie podręcznikiem. A zatem: Alkeme, oblubienica Jazona (króla Jolkos), zostaje zabita (nawiasem mówiąc, w greckich mitach nie ma kogoś takiego jak Alkeme). Ów, nie potrafiąc i nie chcąc się pogodzić ze stratą, postanawia wyruszyć w czeluści Tartaru, aby wyrwać ją z rąk boga śmierci Hadesa. W czasie swej wędrówki bohater pozna kilka greckich miast (jak: Delfy, Mykeny, Kreta, itp.), zaliczy potyczki na arenie niczym prawdziwy gladiator, zgłębi tajemnice podziemnych jaskiń i tuneli, miast i miasteczek. Pod tym względem gra prezentuje się nieźle. Lokacje są bardzo zróżnicowane i ciekawe. Ale... Wyraźna liniowość, wpisana w rozgrywkę, nieco spłaszcza efekt końcowy. Co z tego, że widoczki są niczego sobie, jak pójść można tylko tam, gdzie zamarzyli twórcy. A to sterta beczek, a to jakieś chaszcze skutecznie ograniczają naszemu śmiałkowi pole wycieczki. I nic to, że siecze on minotaury lewą ręką, prawą drapiąc się po nosie! Chłopaczyna skakać nie umie i wyżej planów programistów nie podskoczy. Basta! Podróż między poszczególnymi lokacjami jest w pełni zautomatyzowana i odbywa się na statku Jazona - Argo. Można po nim pochodzić, można porozmawiać z powiększającą się stopniowo kompanią (Herkules, Argos, Pan, Achilles, Medea, itp.), tyle tylko, że ten element okazuje się potwornie nudny...



JAZON MARATOŃCZYK
Argo to statek zacny, a przy tym rozległy. Gdyby znalazło się tam jeszcze coś konkretnego do roboty, może i byśmy nie kręcili nosem, ale... No właśnie. Po Argo głównie biegamy (dłuuugimi korytarzami), aby na końcowym etapie pogadać z Argosem (zresztą też tylko do pewnego momentu, nie będziemy jednak zdradzać tajemnic fabuły). Ten zawiezie nas do kolejnego miasta i w owej chwili znowu znajdziemy się we... własnej kajucie. I znów trzeba będzie biec tymi samymi korytarzami w kierunku łodzi. No, zdecydowanie tych maratonów za wiele... Zresztą w czasie samych misji też się sporo nabiegamy. Rise of the Argonauts wprowadza bowiem do zabawy w stylu action-adventure elementy RPG (pogadaj z tym, znajdź tamtego itp.). Zadania te są bardzo proste, lecz ponownie wystawią nasze obuwie na test bojowy, gdyż zazwyczaj trzeba ganiać z jednego końca mapy na drugi. Zdecydowanie tego ganiania BEZ WALKI występuje zbyt wiele i wygląda na to, że autorzy chcieli sztucznie wydłużyć swoje dzieło. Napisaliśmy "ganiania bez walki", co wcale nie oznacza, że w ogóle walki nie ma. Jest (choć za mało...), a ponadto została zrealizowana całkiem udanie. Co tu dużo mówić, stanowi najmocniejszy atut całej produkcji.




WALCZ, SIECZ, TŁUCZ
Do wyboru mamy miecz, włócznię oraz ogromny młot bojowy. Do tego dochodzą zbroje i tarcza, którą też można wykorzystywać ofensywnie. Cały ekwipunek występuje w kilku modelach, do których dostęp otrzymujemy stopniowo. Same starcia są bardzo emocjonujące, głównie za sprawą efektownych "kombosów", dość prostych do wyprowadzenia. Kiedy Jazon wpada w szalony wir młynków i podskoków, a na koniec dekapituje wrogów w bardzo brutalny sposób, krew tryska na wszystkie strony. Swoje umiejętności bitewne da się dodatkowo poprawić. Otóż pokonując przeciwników i wykonując szereg różnych zadań, dostajemy coś na wzór tytułów. Te możemy z kolei przypisać jednemu z czworga bóstw (Ares, Atena, Hermes, Apollo), uzyskując w zamian dodatkowe umiejętności (aktywne i pasywne). Ich drzewka dla poszczególnych bóstw są dość rozbudowane, a co najważniejsze istnieje możliwość, by w czasie całej zabawy wypełnić wszystkie. Aktywne umiejętności przypisano do czterech klawiszy, a ich stosowanie ubarwia walki i dosłownie rozświetla pole zmagań. Adwersarze nie należą do nadzwyczaj zróżnicowanych (satyry, minotaury itp.), za to jednak bossowie to klasa sama w sobie. Pojedynek z Meduzą na długo utkwił nam w pamięci i naszym zdaniem jest jednym z lepszych w tego typu grach.



UNREAL JAK NIE-UNREAL...
Na zakończenie przydałoby się słów kilka poświęcić grafice. Choć Rise of the Argonauts hula na słynnym Unreal Engine najnowszej generacji, nie za bardzo to widać. Lokacje, jak już wspominaliśmy, są niezłe, tekstury sprawiają miłe dla oka wrażenie, ale postacie zdają się już mało atrakcyjne. Do tego wszystkie rozmowy zrealizowano bardzo statycznie, więc na dłuższą metę po prostu nudzą. Również filmiki nie powalają jakoś na łopatki. Nie zrozumcie nas źle - grafika nie jest brzydka, jednak jak na jeden z najlepszych silników graficznych prezentuje się nadzwyczaj oszczędnie. Nic złego nie da się natomiast powiedzieć o oprawie dźwiękowej. Zarówno spokojna, stonowana muzyka, jak i ta przyspieszająca w momentach szybszej akcji sprawiają, że elementy rozgrywki, które są udane (walki), zyskują jeszcze więcej. Rise of the Argonauts to, jak widać, tytuł bardzo nierówny. Znakomitej i zaskakującej historii towarzyszy dość mizerne (jak na zastosowane narzędzia) wykonanie graficzne. Atrakcyjne i dynamiczne potyczki zbrojne przerywane są etapami żmudnej wędrówki i rozbudowanymi dialogami statycznych postaci. Jedne z najlepszych pojedynków z bossami bledną przy bezsensownej bieganinie po Argo. W sumie więc nie można zaliczyć tej gry do w pełni udanych. Szkoda, bo potencjał był przeogromny.