Druga część gry Kocham konie jest o wiele lepsza od swojej poprzedniczki. O tym, że "dwójka" jest lepsza od pierwszej części, można przekonać się jeszcze przed rozpoczęciem właściwej zabawy. Menu główne jest o wiele ładniejsze, kolorowe, w tle leci sympatyczna muzyka - aż chce się zagrać.

OGIERY Z LICENCJAMI
W grze wcielamy się w młodą dżokejkę, która przybywa na podupadającą stadninę swojego wuja. Główna bohaterka postanawia zacząć startować w zawodach, by wygrać pieniądze, niezbędne do uratowania rodzinnego biznesu. Jednakże najpierw trzeba zatroszczyć się o swego źrebaka oraz podszkolić umiejętności jeździeckie. To pierwsze robimy na wiele sposobów: karmimy swoje zwierzę, czyścimy, poimy, sprzątamy stajnię pupila, a także próbujemy zdobyć jego zaufanie. Aby wkupić się w łaski konia, trzeba się z nim bawić, głaskać, przyozdabiać i okazywać swoje uczucie na inne sposoby. Następna faza to trening, pozwalający zapoznać się z konkurencjami, w jakich można wziąć udział podczas zawodów. A są to: ujeżdżanie, skoki i bieg przełajowy. Z myślą o najmłodszych przygotowano łatwy poziom trudności, gdzie wierzchowiec automatycznie pokonuje przeszkody. Z kolei starsi mogą wybrać drugi tryb i nauczyć się samodzielnie skakać, co wbrew pozorom nie jest takie proste. Albowiem mimo ładnej i kolorowej oprawy graficznej (znacznie lepszej niż w "jedynce") gra nie stanowi rozrywki wyłącznie dla małych dzieci. Twórcy zatroszczyli się o licencję FEI, czyli Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej. Kocham konie 2 to jedyna gra na świecie posiadająca taką licencję. Dzięki temu znalazły się tu oficjalne trasy, na których rozgrywane są prawdziwe wyścigi, a przy powstawaniu owej produkcji konsultowano się ze specjalistami z FEI. W efekcie dbanie o swojego wierzchowca stanowi tak wieloaspektową zabawę. Z kolei zawody zostały podzielone na klasy. Biorąc udział w zawodach niższej rangi, zdobywamy przepustki do ważniejszych turniejów, by tam zdobywać punkty, które pozwolą wystartować w Mistrzostwach Świata. Trzy mini gry, składające się na zawody, zostały dobrze obmyślone, ale po pewnym czasie ta zabawa zaczyna nużyć. Dla dzieci do 10-tego, może 12-tego roku życia to naprawdę świetna gra, dla reszty niekoniecznie.