Bananowa republika, słońce Karaibów, zapracowany naród i ty, jako El Presidente, w swej limuzynie opuszczasz pałac, by udać się do luksusowego kurortu. Witamy w Tropico 3...
Seria Tropico w zasadzie nie jest serią. Osiem lat temu powstała gra, do której dorobiono sequel w zupełnie innym stylu. Teraz z cyferką „3” powraca stare, dobra, niezbyt nawet zmienione Tropico. Ładniejsze i w dalszym ciągu diabelnie grywalne. Osiem lat to sporo czasu, więc w zasadzie można było bez większego ryzyka wznowić starą grę w nowej oprawie, nie robiąc rewolucji w mechanice. Czasem dobrze jest móc ponownie sięgnąć po zacny tytuł bez konieczności zgrzytania zębami na siermiężną oprawę audiowizualną...



BULERSUJ I ŚMIESZ
Cała idea zabawy w Tropico 3 opiera się na prześmianiu mechanizmów władzy we wszelakich republikach bananowych. Momentami jest śmiesznie, momentami strasznie. Jednak za nieco cukierkową i zabawną fasadą kryje się pewna wartość edukacyjna. Jeśli śmiać się z takiej tematyki, to tylko w taki właśnie sposób: nieco cyniczny, ale poparty wiedzą. Jako El Presidente (wybrany z listy, lub skonfigurowany własnoręcznie) posiadamy władzę niemal absolutną. Możemy dążyć do stworzenia utopii, albo zafundować poddanym dyktatorskie piekiełko. Możemy rozwijać przemysł i zamienić kraik w przemysłowy ściek, lub upiększać wyspę i stworzyć raj dla zagranicznych bogaczy (a nawet i dla mieszkańców, jeśli chcemy). Co więcej, nasi podwładni to nie anonimowe ludziki – widzimy ich dokładne dane, oczekiwania, powiązania... to zmienia perspektywę. Liczne cytaty z wypowiedzi historycznych dyktatorów przypominają nam, że choć w grze wszystko przedstawiono w krzywym zwierciadle, to samo tło nie jest bynajmniej wyssane z palca.


RAJ Z ZIMNĄ WOJNĄ W TLE
Mimo niemal absolutnej władzy (nawet gdy dopuścimy do wolnych wyborów pozostaje nam opcja ich sfałszowania) uwikłani pozostajemy w konflikt interesów między ZSRR a USA, na dodatek wśród mieszkańców wyspy są i nacjonaliści, nie chcący widzieć żadnych obcych wpływów. Zarządzamy, zmagamy się z przeciwnościami losu, próbujemy zaspokoić potrzeby lokalnych frakcji... Dużo się dzieje. Wiele z elementów mechaniki gry nawiązuje do konkretnych historycznych wydarzeń, na dodatek w tle gra nam radiostacja podająca wieści ze świata. Dowiadujemy się o konflikcie kubańskim, czy o śmierci prezydenta Kennedy’ego zależnie od ram czasowych rozgrywki. Poszczególne scenariusze – a jest ich tyle, co dostępnych wysp, czyli piętnaście – nawiązują do rozmaitych aberracji towarzyszących władzy w republice bananowej. Jedne są nieco poważniejsze, inne całkowicie absurdalne – ale każdy oferuje unikatowy zestaw wydarzeń i liczne drogi dojścia do sukcesu.



To przede wszystkim strategia ekonomiczna – walka jest elementem marginalnym, do tego rozpatrywanym automatycznie. Budujemy więc infrastrukturę, dbamy o zróżnicowany wikt dla mieszkańców, zapewniamy im dach nad głową (od slumsów i blokowisk po eleganckie wille i apartamenty). Wznosimy fabryki, ściągamy lub szkolimy lokalną kadrę wykwalifikowanych pracowników, zmieniamy parametry produkcji... Możemy dbać o czystość środowiska, ściągać turystów, przerabiać ruiny w muzea lub źródła dochodu... nie sposób tu wymienić wszystkich detali. Tropico 3 to jedna z najbardziej rozbudowanych gier w swojej klasie, kładąca konkurencję na łopatki zwłaszcza jeśli idzie o ilość elementów powiązanych z pojedynczymi obywatelami. Można grać na szybko, podejmując decyzje na ogólnym poziomie, lub wgłębiać się w każdy detal, by jak najlepiej wykorzystać zastaną sytuację. Zależnie od tego, poszczególne misje mogą zająć jedynie kilka godzin lub nawet i kilkadziesiąt.



POCZTÓWKI Z WAKACJI
Graficznie, jak na city-building, Tropico 3 prezentuje się pięknie. Dopracowane modele i algorytmy poruszania się mieszkańców po mieście to jedno, ale efekty zachodów słońca nad Karaibami to zupełnie inna bajka. To drugie zarezerwowane jest jednak głównie dla posiadaczy nowych kart nvidii. Oczywiście przy rozbudowanej grze należy spodziewać się pewnej ilości niedoróbek. System wytyczania dróg nieco kuleje, czasem mieszkańcy podejmują dziwne decyzje (mając za darmo luksusowy dom obok nie przeprowadzają się z szałasów, więc partia komunistyczna wiesza na nas psy za złe warunki dla ludu) – ale to detale, z którymi da się żyć. Na osobną pochwałę zasługuje rewelacyjna ścieżka dźwiękowa, złożona ze smakowitego zestawu piosenek latynoamerykańskich.